Persicaria hydropiper (rdest ostrogorzki): właściwości i korzyści

Persicaria hydropiper (L.) Delarbre / rdest ostrogorzki, znany też jako pieprz wodny, a w języku portugalskim jako pimenta-do-brejo, persicária-picante i persicária-mordaz, to jednoroczna roślina zielna z rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Pierwotnie opisał go Karol Linneusz jako Polygonum hydropiper, a później Delarbre przeniósł ten gatunek do rodzaju Persicaria. Rdest ostrogorzki jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej Azji, Europy, Ameryki Północnej, Australii i Nowej Zelandii. Od stuleci ceni się go w medycynie tradycyjnej i w kuchni, zwłaszcza w Japonii i Chinach, ze względu na charakterystyczny ostry smak liści i bogaty repertuar zastosowań ludowych, który zgromadził się z biegiem czasu.

W wielu kulturach Persicaria hydropiper stosowano historycznie przy dolegliwościach od problemów trawiennych po stany zapalne i infekcje. Złożony skład fitochemiczny rośliny, bogaty w seskwiterpenoidy i flawonoidy, wiąże się z działaniem przeciwzapalnym, przeciwutleniającym i przeciwdrobnoustrojowym, obserwowanym głównie w badaniach laboratoryjnych i na zwierzętach. Nowsze badania analizują część tych tradycyjnych zastosowań, co tłumaczy rosnące zainteresowanie rośliną we współczesnej fitoterapii, choć wciąż brakuje badań klinicznych, które potwierdziłyby te efekty u ludzi.

Nazwy ludowe i międzynarodowe

• Polski: pieprz wodny, rdest ostrogorzki.
• Angielski: arse smart, marshpepper knotweed, water pepper.
• Chiński: la liao.
• Francuski: poivre d’eau, renouée poivre d’eau.
• Hiszpański: chile de agua, persicaria picante, pimienta de agua.
• Japoński: tade.
• Niemiecki: Pfefferknöterich, Wasserpfeffer.
• Portugalski: capiçoba, cataia, curage, persicária-mordaz, persicária-picante, pimenta-d’água, pimenta-do-brejo.
• Włoski: pepe d’acqua, persicaria bruciante.

Nazwa erva-de-bicho, często przypisywana tej roślinie, w Brazylii odnosi się przede wszystkim do pokrewnych gatunków rodzimych, takich jak Persicaria punctata i Persicaria hydropiperoides. Należą one do tego samego rodzaju, ale trzeba je traktować jako gatunki pokrewne, a nie jako synonimy rdestu ostrogorzkiego. Dlatego tradycyjne brazylijskie przepisy na erva-de-bicho zwykle dotyczą tych rodzimych roślin, a nie opisanego w tym artykule gatunku eurazjatyckiego.

Synonimy botaniczne

Najczęściej spotykanym synonimem botanicznym Persicaria hydropiper (L.) Delarbre jest Polygonum hydropiper L., nazwa szeroko stosowana we wcześniejszych klasyfikacjach. Odzwierciedla ona złożoność taksonomiczną rodziny rdestowatych (Polygonaceae), w której granica między rodzajami Polygonum i Persicaria zmieniała się z czasem. Innym odnotowanym synonimem jest Polygonum acre Lam., choć to Persicaria hydropiper jest dziś nazwą przyjmowaną przez większość botanicznych baz danych. Natomiast nazwa Polygonum hydropiperoides Michx., niekiedy błędnie umieszczana wśród synonimów, odpowiada odrębnemu gatunkowi, Persicaria hydropiperoides, który jest spokrewniony z rdestem ostrogorzkim, ale nie jest z nim tożsamy.

Rodzina botaniczna: Polygonaceae

Rodzina Polygonaceae, po polsku rdestowate, to zróżnicowana grupa roślin kwiatowych obejmująca około 50 rodzajów i ponad 1200 gatunków. Wyróżniają ją często łodygi ze zgrubiałymi węzłami oraz błoniaste przylistki otaczające nasadę ogonków liściowych. Rodzina obejmuje szeroki wachlarz form życiowych, od jednorocznych ziół po krzewy i drzewa, i występuje na całym świecie, z największym zagęszczeniem w strefie umiarkowanej.

Wiele gatunków z rodziny rdestowatych cenionych jest ze względu na zastosowanie lecznicze, kulinarne i ozdobne. Oprócz Persicaria hydropiper do rodziny należą tak dobrze znane rośliny jak rabarbar (Rheum rhabarbarum) i gryka (Fagopyrum esculentum). Związki takie jak flawonoidy, garbniki i antrachinony są w tej grupie powszechne i pomagają wyjaśnić zarówno tradycyjne zastosowania tych roślin, jak i ich znaczenie ekologiczne.

Wykorzystywane części do herbat i preparatów

• Cała roślina (części nadziemne)
• Liście
• Łodygi
• Nasiona

Etnobotaniczne i tradycyjne zastosowania

Źródła etnobotaniczne odnotowują wymienione niżej zastosowania ludowe, które odzwierciedlają tradycje różnych ludów i nie są równoznaczne z potwierdzonymi wskazaniami klinicznymi.

• Ból głowy i gorączka
• Działanie antyseptyczne przy ranach i chorobach skóry (zapis tradycyjny)
• Działanie przeciwrobacze (zapis tradycyjny dotyczący robaków jelitowych)
• Hemoroidy i problemy menstruacyjne
• Łagodzenie biegunki i niestrawności
• Obniżanie płodności (zapis tradycyjny o działaniu pobudzającym miesiączkowanie i poronnym)
• Obrzęki i padaczka (zapis tradycyjny)
• Przeziębienia i kaszel
• Reumatyzm i wrzody
• Różne stany zapalne

Właściwości terapeutyczne

Poniższe właściwości wynikają z zapisów tradycyjnych i badań wstępnych, w dużej mierze prowadzonych w laboratorium i na zwierzętach, i nie zastępują oceny lekarza lub farmaceuty.

• Antynocyceptywne (mniejsza wrażliwość na ból w modelach zwierzęcych)
• Antyproliferacyjne (aktywność obserwowana w badaniach laboratoryjnych, bez potwierdzenia klinicznego)
• Antyseptyczne (tradycyjnie stosowane przy ranach)
• Hemostatyczne (tradycyjnie stosowane do tamowania drobnych krwawień)
• Immunomodulujące (wpływ na układ odpornościowy w badaniach wstępnych)
• Neuroprotekcyjne (efekt badany w laboratorium i na zwierzętach)
• Przeciwbakteryjne (aktywność wobec bakterii obserwowana w laboratorium)
• Przeciwbólowe (wpływ na ból analizowany w badaniach wstępnych)
• Przeciwcukrzycowe (badania wstępne analizują wpływ na poziom glukozy we krwi)
• Przeciwdrobnoustrojowe (aktywność wobec mikroorganizmów obserwowana w laboratorium)
• Przeciwgorączkowe (tradycyjnie stosowane przy gorączce)
• Przeciwgrzybicze (aktywność wobec grzybów obserwowana w laboratorium)
• Przeciwrobacze (zapis tradycyjny dotyczący robaków jelitowych)
• Przeciwutleniające (neutralizacja wolnych rodników w testach laboratoryjnych)
• Przeciwwirusowe (aktywność badana w laboratorium)
• Przeciwzapalne (zmniejszenie stanu zapalnego obserwowane w badaniach wstępnych)
• Uspokajające (zapis tradycyjny o działaniu kojącym)

Profil fitochemiczny

• Alkaloidy
• Fitosterole
• Flawonoidy (apigenina, izoramnetyna, kemferol, kwercetyna, rutyna)
• Garbniki
• Glikozydy
• Kwasy fenolowe
• Kwasy karboksylowe (kwas cynamonowy, kwas kapronowy, kwas walerianowy)
• Olejki eteryczne (trans-β-bergamoten, 1,4-cyneol, fenchon, α-humulen, β-kariofilen, α-pinen, β-pinen)
• Saponiny
• Seskwiterpenoidy (poligodial lub tadeonal, warburganal)

Spośród tych związków seskwiterpenoidy typu drimanu, takie jak poligodial i warburganal, odpowiadają za charakterystyczną ostrość liści, a także za działanie drażniące na skórę i błony śluzowe. Z kolei na flawonoidy, w tym kwercetynę i rutynę, przypada znaczna część aktywności przeciwutleniającej badanej w laboratorium.

Formy przygotowania (herbaty, nalewki, ekstrakty)

• Ekstrakt płynny
• Ekstrakt suchy
• Herbata (napar lub odwar)
• Kataplazm
• Kompresy
• Nalewka

Ponieważ rdest ostrogorzki zawiera ostre związki drażniące skórę i błony śluzowe, każda forma jego użycia wymaga starannego przygotowania. Herbaty, nalewki i ekstrakty do użytku wewnętrznego przyjmuje się tradycyjnie w małej ilości i tylko przez kilka dni, natomiast kataplazmy i kompresy należy najpierw wypróbować na niewielkim fragmencie skóry. Odpowiednia dawka każdego preparatu zależy od wybranej formy, stężenia produktu i stanu osoby, która ma go stosować, dlatego powinna zostać ustalona z lekarzem lub farmaceutą.

Synergia z innymi roślinami

Przy problemach trawiennych

Tradycja zielarska łączy rdest ostrogorzki z imbirem (Zingiber officinale) i miętą pieprzową (Mentha × piperita) w preparatach stosowanych tradycyjnie przy kolkach, wzdęciach i niestrawności. W tym połączeniu tradycja szuka uzupełniających się efektów wiatropędnych i rozkurczowych. Imbir ma tradycyjne zastosowanie jako środek przeciwwymiotny, a mięta pieprzowa wnosi mentol, kojarzony z rozluźnieniem mięśni gładkich przewodu pokarmowego, co dopełnia działanie przypisywane rdestowi ostrogorzkiemu.

Przy stanach zapalnych i bólu

W tradycyjnych zapisach dotyczących bólu stawów i mięśni rdest ostrogorzki pojawia się obok kurkumy (Curcuma longa) i czarciego pazura (Harpagophytum procumbens), roślin badanych pod kątem działania przeciwzapalnego i przeciwbólowego. Według badań wstępnych kurkumina z kurkumy i irydoidy z czarciego pazura działają na różne szlaki zapalne, dlatego tradycja uznaje ich połączenie z seskwiterpenoidami rdestu ostrogorzkiego za uzupełniające, choć brakuje badań klinicznych oceniających tę mieszankę.

Przy infekcjach

Połączenie rdestu ostrogorzkiego z jeżówką purpurową (Echinacea purpurea) i czosnkiem (Allium sativum) ma tradycyjne zastosowanie w łagodnych infekcjach. Jeżówkę bada się pod kątem wpływu na układ odpornościowy, a czosnek pod kątem aktywności przeciwdrobnoustrojowej obserwowanej w laboratorium. Ideą tego połączenia jest dodanie tych działań do aktywności przeciwbakteryjnej i przeciwgrzybiczej, którą badania wstępne opisują w przypadku rdestu ostrogorzkiego, co w żadnym razie nie zastępuje opieki lekarskiej w przypadku infekcji.

Przepisy i protokoły użycia

Napar przy problemach trawiennych

Składniki: niewielka porcja suszonych liści rdestu ostrogorzkiego, w ilości ustalonej z lekarzem lub farmaceutą, oraz filiżanka wrzącej wody.

Przygotowanie: Liście umieścić w filiżance, zalać wrzącą wodą, przykryć i parzyć przez 5 do 7 minut, a następnie przecedzić. Napar ten tradycyjnie stosuje się przy łagodnej biegunce, niestrawności i wzdęciach, pijąc go po głównych posiłkach, zawsze w małej ilości i przez krótki czas. Osoby, które chcą go stosować, powinny wcześniej skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Kataplazm przy stanach zapalnych skóry

Składniki: świeże liście rdestu ostrogorzkiego i odrobina letniej wody.

Przygotowanie: Świeże liście rozgnieść na pastę, w razie potrzeby dodając odrobinę letniej wody, aby uzyskać pożądaną konsystencję. Tradycyjnie pastę nakłada się na stany zapalne, drobne rany lub ukąszenia owadów, przykrywa czystą tkaniną i pozostawia na 20 do 30 minut, do 2 lub 3 razy dziennie. Tradycyjnym celem jest złagodzenie stanu zapalnego i wsparcie gojenia. Ponieważ ostre związki rośliny mogą wywołać pieczenie i zapalenie skóry, warto najpierw sprawdzić pastę na niewielkim fragmencie skóry, unikać błon śluzowych i bardzo wrażliwej skóry oraz przerwać stosowanie przy pierwszych oznakach podrażnienia.

Nalewka do użytku wewnętrznego

Składniki: 50 g suszonych liści i łodyg rdestu ostrogorzkiego oraz 250 ml alkoholu zbożowego o stężeniu 70%.

Przygotowanie: Suszoną roślinę umieścić w słoiku z ciemnego szkła, zalać alkoholem, szczelnie zamknąć i pozostawić do maceracji na 14 dni w chłodnym, ciemnym miejscu, codziennie wstrząsając, a następnie przecedzić i przechowywać nalewkę. Tradycja stosuje tę nalewkę rozcieńczoną w wodzie przy dolegliwościach żołądkowo-jelitowych, w reumatyzmie i jako środek przeciwrobaczy. Liczbę kropli i czas stosowania powinien jednak ustalić lekarz lub farmaceuta, ponieważ wewnętrzne stosowanie rośliny jest dopuszczalne wyłącznie w małej dawce i przez krótki czas.

Odwar przy hemoroidach

Składniki: 2 łyżki suszonych liści i łodyg rdestu ostrogorzkiego oraz 500 ml wody.

Przygotowanie: Zagotować wodę, dodać suszoną roślinę i gotować na małym ogniu przez 10 minut, po czym zdjąć z ognia, przykryć, ostudzić i przecedzić. Letni płyn tradycyjnie stosuje się do nasiadówek 2 razy dziennie, aby złagodzić stan zapalny i dyskomfort związany z hemoroidami, a tradycja przypisuje ten efekt ściągającym i hemostatycznym właściwościom rośliny. Ponieważ poligodial podrażnia błony śluzowe, nasiadówkę należy przerwać, jeśli pojawi się pieczenie. Osoby z krwawiącymi hemoroidami wymagają oceny lekarskiej przed jakimkolwiek domowym zastosowaniem.

Powyższe preparaty opierają się na tradycyjnych przekazach i nie zastępują fachowej porady. Przed każdym zastosowaniem wewnętrznym należy zapoznać się z przeciwwskazaniami i interakcjami opisanymi w niniejszym artykule.

Powiązane terapie

Fitoterapia

W fitoterapii rdest ostrogorzki ceniony jest za działanie przeciwzapalne, przeciwdrobnoustrojowe i hemostatyczne, które przypisuje mu tradycja i które analizują badania wstępne. Roślina występuje w tradycyjnych recepturach na zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka i niestrawność, oraz w pielęgnacji drobnych ran. Standaryzowane ekstrakty mają zapewnić stałe stężenie związków czynnych, takich jak seskwiterpenoidy, którym przypisuje się dużą część badanych efektów. Współczesne badania analizują Persicaria hydropiper jako kandydata do nowych zastosowań, wciąż bez potwierdzenia w dużych badaniach klinicznych.

Homeopatia

W homeopatii roślina nosi nazwę Polygonum hydropiper i stosuje się ją w stanach przebiegających z zapaleniem i bólem, zwłaszcza w obrębie przewodu pokarmowego i dróg moczowych, a także przy hemoroidach, żylakach i problemach krążeniowych z uczuciem pieczenia. Lek homeopatyczny przygotowuje się ze świeżej rośliny i podaje w określonych potencjach, aby zgodnie z zasadami tej praktyki pobudzić zdolność organizmu do samoleczenia. Dobór potencji i dawkowania jest indywidualny i zależy od objawów każdego pacjenta.

Tradycyjna medycyna chińska (TMC)

W TMC rdest ostrogorzki znany jest jako la liao i klasyfikowany jako zioło o ciepłej naturze i ostrym smaku. Zgodnie z pojęciami właściwymi dla tego systemu stosuje się go, aby rozproszyć zimno, pobudzić krążenie krwi, usunąć zastój i złagodzić ból. Do jego tradycyjnych wskazań należą ból brzucha, biegunka, czerwonka, obrzęki i ukąszenia owadów, a roślinę nakłada się także miejscowo na rany i stany zapalne skóry. TMC zwykle włącza la liao do złożonych receptur ziołowych, dopasowanych do zespołów objawów każdego pacjenta, w celu odzyskania równowagi energetycznej organizmu.

Przeciwwskazania i skutki uboczne

Ogólne przeciwwskazania

Poligodial i inne seskwiterpeny działają drażniąco na skórę i błony śluzowe i mogą wywoływać pieczenie oraz zapalenie skóry przy stosowaniu miejscowym. Wymaga to ostrożności zarówno przy kataplazmach i kompresach, jak i przy nasiadówkach. Rdest ostrogorzki jest przeciwwskazany w ciąży, ze względu na tradycyjne zapisy o działaniu pobudzającym miesiączkowanie i poronnym, oraz w okresie karmienia piersią. Poza tymi grupami stosowanie wewnętrzne jest dopuszczalne wyłącznie w małej dawce i przez krótki czas, zawsze po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Osoby z historią alergii na rośliny z rodziny rdestowatych (Polygonaceae) powinny unikać tej rośliny, a stosowanie u dzieci nie jest zalecane bez nadzoru specjalisty. Osoby ze skłonnością do krwawień powinny zachować ostrożność, ponieważ tradycja przypisuje roślinie wpływ na krzepnięcie krwi.

Najczęstsze skutki uboczne

Przy umiarkowanym stosowaniu zgłaszane skutki uboczne są zwykle łagodne, ale mogą obejmować podrażnienie przewodu pokarmowego, na przykład nudności i dyskomfort żołądkowy, zwłaszcza przy wysokich dawkach. Może też wystąpić podrażnienie skóry, gdy stężone ekstrakty lub świeże liście mają bezpośredni kontakt ze skórą lub błonami śluzowymi, co wiąże się z ostrymi związkami rośliny. W razie działania niepożądanego należy przerwać stosowanie i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Interakcje z lekami

Ponieważ tradycja przypisuje rdestowi ostrogorzkiemu wpływ na krzepnięcie krwi, jego stosowanie razem z lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak warfaryna, z aspiryną lub z innymi lekami przeciwpłytkowymi może zmieniać odpowiedź na te leki i zwiększać ryzyko krwotoków. Roślina może też wpływać na metabolizm innych leków za pośrednictwem enzymów wątrobowych. Badania wstępne analizują wpływ na poziom glukozy we krwi, co wymaga ostrożności u osób przyjmujących leki obniżające poziom cukru we krwi. Tradycyjnie odnotowane działanie uspokajające nakazuje tę samą ostrożność przy lekach uspokajających. Pacjenci przyjmujący na stałe jakiekolwiek leki powinni przed użyciem rdestu ostrogorzkiego zasięgnąć porady lekarza, aby uniknąć niepożądanych interakcji.

Odróżnienie od brazylijskiej erva-de-bicho

W Brazylii nazwa erva-de-bicho oznacza pokrewne gatunki rodzime, takie jak Persicaria punctata i Persicaria hydropiperoides, które należy traktować jako gatunki pokrewne, a nie jako synonimy rdestu ostrogorzkiego. Tradycyjne brazylijskie przepisy na erva-de-bicho zwykle odnoszą się do tych rodzimych roślin. Dlatego wskazówek dotyczących przygotowania i bezpieczeństwa z tego artykułu nie należy automatycznie przenosić na te gatunki ani też ich wskazówek na Persicaria hydropiper.

Ciekawostki

Nietypowa nazwa i intensywny smak

Nazwa rdestu ostrogorzkiego, podobnie jak ludowe określenie pieprz wodny, nawiązuje do intensywnie ostrego smaku liści, który przypomina pieprz czarny. Ta ostrość wynika głównie z obecności poligodialu, seskwiterpenu działającego na receptory bólu. W Japonii roślina jest tak znana ze swojego smaku, że dała początek popularnemu przysłowiu „Tade kuu mushi mo sukizuki” (蓼食う虫も好き好き), które oznacza „Niektóre owady jedzą pieprz wodny i im smakuje” i odpowiada polskim powiedzeniom „O gustach się nie dyskutuje” i „Są gusta i guściki”.

Historyczny zamiennik pieprzu czarnego

W okresach niedoboru, na przykład w czasie wojen w Europie, rdest ostrogorzki uprawiano i wykorzystywano jako tani i ostry zamiennik pieprzu czarnego, który był drogą i trudno dostępną przyprawą. Zdolność do wzrostu w wilgotnym środowisku i odporność rośliny sprawiły, że w tych czasach niedostatku stała się ona cenną alternatywą do przyprawiania potraw.

Roślina wskaźnikowa gleby

Persicaria hydropiper często spotyka się na wilgotnych glebach, brzegach rzek, w rowach i na terenach bagiennych. Jej obecność może służyć jako naturalny wskaźnik gleb o dobrej wilgotności, a niekiedy także siedlisk zaburzonych. Ta cecha ekologiczna pokazuje zdolności przystosowawcze gatunku i rolę, jaką odgrywa on w ekosystemach wodnych i półwodnych.

Najczęściej zadawane pytania

Czy rdest ostrogorzki jest bezpieczny do spożycia?

W małych ilościach i jako przyprawa rdest ostrogorzki ma długą tradycję kulinarną, zwłaszcza w odmianach uprawnych, które są mniej ostre. Forma dzika może natomiast być bardzo ostra i podrażniać jamę ustną oraz żołądek. W celach leczniczych stosowanie wewnętrzne jest dopuszczalne wyłącznie w małej dawce i przez krótki czas. Roślina jest przeciwwskazana w ciąży i w okresie karmienia piersią, a u osób z zaburzeniami krzepnięcia krwi wymaga ostrożności. Dlatego przed jej leczniczym zastosowaniem należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Czym różni się rdest ostrogorzki od erva-de-bicho?

Choć obie nazwy pojawiają się czasem jako równoznaczne, w Brazylii erva-de-bicho oznacza przede wszystkim pokrewne gatunki rodzime, takie jak Persicaria punctata i Persicaria hydropiperoides. Rdest ostrogorzki to natomiast Persicaria hydropiper, a jego ludowa nazwa pieprz wodny nawiązuje do ostrego smaku i do wilgotnych siedlisk, które roślina preferuje. Tradycyjne brazylijskie przepisy na erva-de-bicho zwykle dotyczą gatunków rodzimych, które należy traktować jako pokrewne, a nie jako synonimy.

Jak używać rdestu ostrogorzkiego w kuchni?

W Japonii młode liście rdestu ostrogorzkiego, których czerwonawe pędy znane są jako beni-tade, wykorzystuje się na świeżo do dekorowania potraw takich jak sashimi, tempura i sushi, którym nadają pikantny akcent. Roślina trafia też do sosów, na przykład tade-zu, podawanego do grillowanych ryb. W innych kuchniach można ją dodawać do sałatek, zup lub potraw duszonych, zawsze z umiarem ze względu na intensywny smak.

Czy rdest ostrogorzki ma skutki uboczne?

Tak, i wiążą się one głównie z ostrymi związkami rośliny. Poligodial i inne seskwiterpeny podrażniają skórę i błony śluzowe i mogą wywoływać pieczenie oraz zapalenie skóry przy stosowaniu miejscowym, a w wysokich dawkach także nudności i dyskomfort żołądkowy. Tej rośliny powinny unikać osoby uczulone na gatunki z rodziny rdestowatych (Polygonaceae), kobiety w ciąży i kobiety karmiące piersią. Osoby przyjmujące leki przeciwzakrzepowe potrzebują porady lekarza przed jakimkolwiek użyciem. W razie działania niepożądanego należy przerwać stosowanie.

Czy kobiety w ciąży mogą stosować rdest ostrogorzki?

Nie, ponieważ rdest ostrogorzki jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na tradycyjne zapisy o działaniu pobudzającym miesiączkowanie i poronnym, które pojawiają się także w relacjach etnobotanicznych o obniżaniu płodności. To samo ograniczenie dotyczy okresu karmienia piersią, dla którego brakuje danych o bezpieczeństwie. Wszelkie wątpliwości dotyczące stosowania w tych okresach należy omówić z lekarzem lub farmaceutą.

Dlaczego rdest ostrogorzki ma tak ostry smak?

Ostrość liści pochodzi głównie od poligodialu, zwanego też tadeonalem, seskwiterpenoidu działającego na receptory bólu. Razem z warburganalem odpowiada on za pikantność przypominającą pieprz czarny. Te same związki wyjaśniają, dlaczego roślina może podrażniać skórę i błony śluzowe, i dlatego jej kulinarne oraz lecznicze stosowanie wymaga umiaru.