Commiphora erythraea (Ehrenb.) Engl. / mirra abisyńska
Commiphora erythraea, znana jako mirra abisyńska lub opoponax, to żywiczne drzewo z rodziny Burseraceae, pochodzące z suchych regionów północno-wschodniej Afryki i Półwyspu Arabskiego. Od tysiącleci ceni się je za aromatyczną żywicę wydzielaną przez korę. Rodzaj Commiphora zajmuje ważne miejsce w takich systemach jak tradycyjna medycyna chińska, ajurweda i medycyna arabska. Żywica tego gatunku pojawia się w przekazach ludowych związanych z urazami, stanami zapalnymi, dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi i infekcjami, a tradycja przekazuje te zastosowania, choć nie mają one potwierdzenia klinicznego. Jej skład fitochemiczny, bogaty w terpenoidy i furanoseskwiterpenoidy, jest badany w laboratoriach, gdzie ekstrakty i wyizolowane związki wykazały działanie przeciwzapalne, przeciwutleniające i przeciwdrobnoustrojowe. Wyniki te interesują współczesną naukę, ale nie przekładają się jeszcze na wskazania do stosowania u ludzi.
Nazwy ludowe i międzynarodowe
- Polski: mirra abisyńska, mirra słodka, opoponax.
- Angielski: Abyssinian Myrrh, Opoponax, Sweet Myrrh.
- Francuski: Myrrhe d’Abyssinie, Opoponax.
- Hiszpański: Mirra Abisinia, Opopónaco.
- Niemiecki: Abessinische Myrrhe, Opoponax.
- Portugalski: Mirra da Abissínia, Mirra Doce, Opoponax (BR); Mirra da Abissínia (PT).
- Włoski: Mirra Abissina, Opoponaco.
Nazwa opoponax, obecna niemal we wszystkich językach, wywodzi się z handlu perfumeryjnego i nie odnosi się wyłącznie do tego gatunku, co wyjaśniamy dalej w ciekawostkach. Dlatego nazwa naukowa jest najpewniejszym sposobem identyfikacji żywicy.
Synonimy botaniczne
Akceptowana nazwa botaniczna tego gatunku to Commiphora erythraea (Ehrenb.) Engl. Skrót w nawiasie oznacza, że epitet został najpierw opublikowany przez Ehrenberga, a następnie przeniesiony przez Englera do rodzaju Commiphora. Z biegiem czasu w taksonomii rodzaju nagromadziły się sprzeczne nazwy, a rozróżnienie gatunków dostarczających mirrę i opoponax bywa w dawnej literaturze niejasne. Dlatego niektóre nazwy dwuczłonowe są przytaczane jako synonimy, choć ta równoważność nie znajduje potwierdzenia w obecnych klasyfikacjach:
- Commiphora kataf (Forssk.) Engl.: nazwa wiązana w dawnych dziełach z żywicą opoponax; jej równoważność z C. erythraea nie jest powszechnie uznawana.
- Commiphora opobalsamum (L.) Engl.: błędnie podawana jako synonim, odnosi się do balsamu z Gileadu, dziś klasyfikowanego jako Commiphora gileadensis.
W razie wątpliwości warto sprawdzić nazwę naukową w aktualnych bazach taksonomicznych przed porównywaniem badań lub produktów, ponieważ ta sama nazwa handlowa może odpowiadać różnym gatunkom z tego rodzaju.
Rodzina botaniczna: Burseraceae
Commiphora erythraea należy do rodziny Burseraceae, znanej jako rodzina kadzidła i mirry. Grupa ta obejmuje żywiczne drzewa i krzewy, które przeważają w tropikalnych i subtropikalnych regionach Afryki, Azji i Ameryki. Gatunki z tej rodziny roślin kwiatowych wyróżniają się wytwarzaniem aromatycznych żywic, takich jak mirra i kadzidło, szeroko stosowanych w perfumiarstwie, medycynie tradycyjnej i obrzędach religijnych. Obecność kanałów żywicznych w korze i drewnie jest cechą charakterystyczną grupy i leży u podstaw jej znaczenia gospodarczego i medycznego.
Wykorzystywane części do herbat i preparatów
- Żywica (gumożywica)
Wykorzystuje się gumożywicę, która wypływa z kory po zranieniu pnia, twardnieje w kontakcie z powietrzem i jest następnie zbierana w postaci grudek. Z tej żywicy przez destylację otrzymuje się olejek eteryczny stosowany w perfumiarstwie i aromaterapii, natomiast nalewki, ekstrakty i maści przygotowuje się z surowego materiału.
Etnobotaniczne i tradycyjne zastosowania
Poniższe zastosowania należą do przekazu tradycyjnego ludów z regionu pochodzenia oraz systemów, które wykorzystują żywice z tego rodzaju, i żadne z nich nie zostało potwierdzone badaniami klinicznymi z tym gatunkiem:
- Antyseptyczny i wspomagający gojenie, miejscowo na rany i owrzodzenia jamy ustnej (przekaz tradycyjny)
- Łagodzenie bólu i stanów zapalnych (przekaz tradycyjny)
- Pobudzający macicę (przekaz tradycyjny, który uzasadnia ostrożność w ciąży)
- Przeciwpasożytniczy u zwierząt, do ochrony bydła przed kleszczami (przekaz tradycyjny)
- Wiatropędny, przy dolegliwościach żołądkowych i wzdęciach (przekaz tradycyjny)
- Wykrztuśny (przekaz tradycyjny)
- Zakażenia drobnoustrojowe (przekaz tradycyjny; działanie przeciwdrobnoustrojowe zaobserwowano wyłącznie w laboratorium)
- Złamania i urazy, w zastosowaniach zewnętrznych (przekaz tradycyjny, bez potwierdzenia klinicznego)
Właściwości terapeutyczne
- Antyseptyczny (tradycyjne stosowanie na rany i w higienie jamy ustnej)
- Neuroprotekcyjny (osłabienie neurozapalenia zaobserwowane w komórkach, w laboratorium, bez potwierdzenia klinicznego)
- Przeciwbólowy (łagodzenie bólu opisane w tradycyjnym stosowaniu, bez badań klinicznych z tym gatunkiem)
- Przeciwdrobnoustrojowy (działanie przeciwgrzybicze zaobserwowane w testach laboratoryjnych; działanie przeciwbakteryjne wymieniane w badaniach nad rodzajem)
- Przeciwpasożytniczy (odstraszanie kleszczy w tradycyjnym stosowaniu i działanie larwobójcze olejku eterycznego wobec komarów w laboratorium)
- Przeciwutleniający (ochrona komórek przed uszkodzeniem oksydacyjnym w badaniach laboratoryjnych)
- Przeciwwirusowy (furanoseskwiterpeny o działaniu zaobserwowanym wyłącznie w testach laboratoryjnych)
- Przeciwzapalny (furanoseskwiterpenoidy z żywicy o działaniu zaobserwowanym w badaniach eksperymentalnych)
Wszystkie te działania opisano w komórkach, w modelach doświadczalnych lub w tradycyjnym stosowaniu i nie uprawniają one do używania żywicy jako terapii chorób. Nie ma też badań z tym gatunkiem, które potwierdzałyby przypisywane mu w niektórych źródłach popularnych działanie przeciwnowotworowe.
Profil fitochemiczny
- Diterpenoidy
- Furanoseskwiterpenoidy (np. furanodienon i furanodien-6-on)
- Lotne olejki eteryczne
- Monoterpenoidy
- Seskwiterpenoidy, w tym o szkielecie kadinanowym (np. agarsenon)
- Steroidy
- Triterpenoidy
Żywicę C. erythraea badały głównie włoskie zespoły badawcze, które opisały skład olejku eterycznego i wyizolowały furanoseskwiterpenoidy o działaniu przeciwzapalnym, przeciwutleniającym i przeciwgrzybiczym w testach laboratoryjnych. Z tych prac pochodzi też agarsenon, seskwiterpenoid o szkielecie kadinanowym zidentyfikowany w żywicy w 2013 roku. Inny związek, furanodien-6-on, osłabiał w hodowlach komórkowych sygnalizację zapalną związaną z neurozapaleniem, a furanoseskwiterpeny z żywicy wykazały działanie przeciwwirusowe w testach in vitro. Odkrycia te pomagają zrozumieć zainteresowanie naukowców tym gatunkiem, ale opisują wyizolowane efekty laboratoryjne, bez danych o skuteczności czy bezpieczeństwie u ludzi.
Formy przygotowania (herbaty, nalewki, ekstrakty)
- Ekstrakty
- Kadzidło, przez spalanie żywicy podczas okadzania
- Maści i balsamy
- Nalewki, zwłaszcza do płukania jamy ustnej
- Olejek eteryczny, zawsze rozcieńczony, do stosowania na skórę lub w dyfuzorze
Ze względu na niedostatek danych o bezpieczeństwie spożywania tego gatunku najlepiej z przekazem tradycyjnym zgadzają się formy zewnętrzne, takie jak płukanie jamy ustnej bez połykania, okłady, maści i inhalacje. Każde wewnętrzne stosowanie nalewek lub ekstraktów wymaga natomiast konsultacji ze specjalistą. Olejek eteryczny jest silnie skoncentrowany i nie należy go nakładać na skórę w postaci nierozcieńczonej ani połykać.
Synergia z innymi roślinami
Tradycyjne i współczesne połączenia
Ze względu na działanie przeciwdrobnoustrojowe i przeciwzapalne obserwowane w laboratorium mirra abisyńska pojawia się w przekazach tradycyjnych obok innych roślin leczniczych, w połączeniach, które mają sumować ich działanie. Duet z kadzidłem (Boswellia sacra i inne gatunki z tego rodzaju) jest klasyczny w tradycjach Bliskiego Wschodu i w tradycyjnej medycynie chińskiej, gdzie obie żywice tradycyjnie stosuje się przy bólu i stanach zapalnych. Ten przekaz dotyczy jednak przede wszystkim mirry właściwej (Commiphora myrrha), więc odniesienie go do C. erythraea jest ekstrapolacją w obrębie rodzaju. Połączenie to często występuje w preparatach zewnętrznych do higieny jamy ustnej oraz w tradycyjnych recepturach na przewlekłe stany zapalne. Połączenia z ziołami uspokajającymi lub wspomagającymi trawienie również figurują w tradycyjnych recepturach do stosowania wewnętrznego. Ponieważ brakuje danych o bezpieczeństwie spożywania tego gatunku, takie mieszanki można rozważać wyłącznie po konsultacji ze specjalistą.
Przepisy i protokoły użycia
Płukanka do jamy ustnej
Preparat tradycyjnie stosowany przy owrzodzeniach jamy ustnej, wrażliwych dziąsłach i bólu gardła, oparty na tradycyjnym antyseptycznym zastosowaniu nalewki z mirry miejscowo, bez połykania.
Składniki: od 5 do 10 kropli nalewki z Commiphora erythraea i 1 szklanka letniej wody.
Sposób przygotowania: Dodać krople nalewki do letniej wody i dobrze wymieszać. Płukać roztworem jamę ustną i gardło przez 30 sekund do 1 minuty, 2 do 3 razy dziennie, a następnie wypluć go bez połykania. W przekazie tradycyjnym płukanka ta jest stosowana przy owrzodzeniach jamy ustnej, zapaleniu dziąseł, bólu gardła i innych infekcjach jamy ustnej, ze względu na przypisywane mirze właściwości antyseptyczne i przeciwzapalne; jeśli objawy się utrzymują, należy zgłosić się do dentysty lub lekarza.
Okład na podrażnienia skóry
Zastosowanie zewnętrzne tradycyjnie wykorzystywane przy łagodnych podrażnieniach i stanach zapalnych skóry, zawsze z olejkiem eterycznym rozcieńczonym w oleju roślinnym.
Składniki: od 6 do 9 kropli olejku eterycznego z Commiphora erythraea i 30 ml oleju roślinnego, np. ze słodkich migdałów lub jojoba.
Sposób przygotowania: Rozcieńczyć olejek eteryczny w oleju roślinnym i przed pierwszym użyciem przetestować niewielką ilość na wewnętrznej stronie przedramienia przez 24 godziny, ponieważ stosowanie miejscowe może wywołać kontaktowe zapalenie skóry u osób z wrażliwą skórą. Jeśli nie wystąpi reakcja, nasączyć mieszanką czystą ściereczkę lub gazę i przykładać ją na dane miejsce na 15 do 20 minut, 2 razy dziennie, omijając otwarte, głębokie lub zakażone rany. W tradycji okład stosuje się przy miejscowym stanie zapalnym i podrażnieniach skóry, a także wokół drobnych, gojących się ran.
Inhalacja na drogi oddechowe
Inhalacja parowa tradycyjnie stosowana przy zatkanym nosie i kaszlu, oparta na tradycyjnie przypisywanym żywicom mirry działaniu wykrztuśnym.
Składniki: od 3 do 5 kropli olejku eterycznego z Commiphora erythraea i 1 miska gorącej wody.
Sposób przygotowania: Dodać krople olejku eterycznego do gorącej, ale nie wrzącej wody, przykryć głowę ręcznikiem i wdychać parę przez 5 do 10 minut z zamkniętymi oczami. Według tradycyjnego stosowania metoda ta może łagodzić niedrożność nosa, kaszel i inne objawy infekcji dróg oddechowych, ze względu na przypisywane mirze właściwości wykrztuśne i przeciwdrobnoustrojowe. Osoby z astmą i małe dzieci nie powinny wykonywać inhalacji z olejkami eterycznymi bez konsultacji, a gorączka, duszność lub uporczywy kaszel wymagają oceny lekarskiej.
Nalewka w tradycyjnym zastosowaniu trawiennym
Tradycja stosuje nalewki z żywic rodzaju Commiphora przed posiłkami przy dolegliwościach trawiennych, takich jak skurcze żołądka i wzdęcia, opierając się na przypisywanym roślinie działaniu wiatropędnym.
Składniki: Nalewka z Commiphora erythraea, kupiona w sklepie lub przygotowana przez uprawnionego specjalistę.
Sposób przygotowania: Ponieważ jest to zastosowanie wewnętrzne, ilości, rozcieńczenia w wodzie i czasu stosowania nie należy ustalać samodzielnie, gdyż brakuje danych o bezpieczeństwie spożywania tego konkretnego gatunku. Przed jakimkolwiek użyciem należy skonsultować się z pracownikiem ochrony zdrowia, zwłaszcza w przypadku cukrzycy, przyjmowania leków przeciwzakrzepowych, ciąży lub karmienia piersią. W przekazie tradycyjnym nalewkę wiąże się ze wspieraniem trawienia, łagodzeniem skurczów żołądka i zmniejszaniem wzdęć, ze względu na przypisywane żywicy właściwości wiatropędne.
Powyższe preparaty opierają się na tradycyjnych przekazach i nie zastępują fachowej porady. Przed każdym zastosowaniem wewnętrznym należy zapoznać się z przeciwwskazaniami i interakcjami opisanymi w niniejszym artykule.
Powiązane terapie
Aromaterapia
Olejek eteryczny z Commiphora erythraea jest ceniony w aromaterapii za ciepły, balsamiczny i lekko korzenny zapach, który ta praktyka wykorzystuje, by sprzyjać relaksowi, łagodzić stres i niepokój oraz tworzyć atmosferę sprzyjającą medytacji i jasności umysłu. Efekty te nie zostały jednak zmierzone w badaniach klinicznych. W tej samej tradycji wdychanie olejku z dyfuzora lub z parą wykorzystuje się jako wsparcie dróg oddechowych, zawsze z zachowaniem środków ostrożności opisanych w przepisach.
Fitoterapia
W tradycyjnej fitoterapii żywica Commiphora erythraea trafia do ekstraktów, nalewek i maści przeznaczonych na schorzenia zapalne, zakaźne i trawienne, ze względu na przypisywane jej właściwości przeciwzapalne, antyseptyczne i wspomagające gojenie. Stosowanie zewnętrzne najlepiej zgadza się z dostępnymi danymi, natomiast stosowanie wewnętrzne, również wymieniane w tej praktyce, wymaga konsultacji ze specjalistą ze względu na niedostatek danych o bezpieczeństwie spożywania tego gatunku.
Tradycyjna medycyna chińska (TMC)
W TMC mirra (mò yào) służy do pobudzania krążenia krwi, rozpraszania zastoju, łagodzenia bólu i wspierania gojenia ran. Często łączy się ją z innymi ziołami w recepturach tradycyjnie przeznaczonych na urazy, bóle reumatyczne, bolesne miesiączkowanie i stany zapalne. Ten przekaz dotyczy przede wszystkim mirry właściwej (Commiphora myrrha) i gatunków pokrewnych, więc Commiphora erythraea, jako przedstawicielka tego samego rodzaju, dzieli te zastosowania jedynie przez analogię. Stosowanie przy bolesnym miesiączkowaniu dodatkowo podkreśla potrzebę ostrożności w ciąży.
Przeciwwskazania i skutki uboczne
Przeciwwskazania
Główne zalecenie to unikanie stosowania wewnętrznego bez konsultacji ze specjalistą, ze względu na niedostatek danych o bezpieczeństwie spożywania tego konkretnego gatunku. Stosowanie miejscowe może wywołać kontaktowe zapalenie skóry u osób z wrażliwą skórą, dlatego olejek eteryczny należy zawsze rozcieńczać i najpierw testować na małym fragmencie skóry. Zgodnie z tą samą zasadą ostrożności nie należy stosować tej rośliny w ciąży i w okresie laktacji bez konsultacji z lekarzem, ze względu na tradycyjne stosowanie pokrewnych żywic (mirry) jako środka pobudzającego macicę. Brakuje ponadto rozstrzygających badań nad bezpieczeństwem tego gatunku w tych grupach. Ostrożność zaleca się także w cukrzycy, jeśli stosowanie jest wewnętrzne, ze względu na tradycyjne doniesienia o działaniu hipoglikemizującym żywic z rodzaju Commiphora, ponieważ połączenie z lekami obniżającymi poziom glukozy może obniżyć jej stężenie bardziej, niż można by się spodziewać.
Osoby z ciężkimi chorobami wątroby lub nerek powinny unikać stosowania, ponieważ składniki rośliny mogą być metabolizowane i wydalane przez te narządy. Osoby ze stwierdzoną nadwrażliwością na którykolwiek składnik rośliny powinny z niej zrezygnować. U dzieci każdy preparat, w tym inhalacje z olejkiem eterycznym, można stosować wyłącznie po konsultacji z pediatrą.
Interakcje z lekami
Opisano przypadek, w którym stosowanie Commiphora molmol, pokrewnej mirry, osłabiło działanie przeciwzakrzepowe warfaryny. Dlatego osoby przyjmujące leki przeciwzakrzepowe powinny unikać wewnętrznego stosowania mirry abisyńskiej bez nadzoru lekarza. Ze względu na możliwe sumowanie się wpływu na poziom glukozy to samo dotyczy osób przyjmujących leki hipoglikemizujące. Ponieważ nie ma badań interakcji z tym gatunkiem, warto poinformować lekarza o każdym stosowaniu żywic z tego rodzaju, jeśli przewlekle przyjmuje się inne leki.
Skutki uboczne
W dużych dawkach mirra abisyńska może powodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty i biegunka. U osób wrażliwych mogą wystąpić skórne reakcje alergiczne, takie jak wysypka, świąd i kontaktowe zapalenie skóry, zwłaszcza przy słabo rozcieńczonym olejku eterycznym. Długotrwałe stosowanie lub nadmierne dawki mogą w pojedynczych przypadkach prowadzić do toksyczności wątrobowej lub nerkowej. Ponieważ nie ustalono bezpiecznych dawek do spożywania tego gatunku, każda reakcja niepożądana powinna skłonić do przerwania stosowania i zasięgnięcia porady lekarskiej.
Ciekawostki
Mirra w starożytności
Mirra, w tym żywica gatunków takich jak Commiphora erythraea, ma bogatą, wielotysiącletnią historię, choć dawne źródła nie zawsze pozwalają ustalić, z jakiego gatunku pochodziła dana żywica. Według tradycji chrześcijańskiej była jednym z darów, które Trzej Królowie złożyli Dzieciątku Jezus, i często interpretuje się ją jako symbol śmiertelności oraz balsamowania zwłok. W starożytnym Egipcie mirra służyła do obrzędów religijnych, kosmetyków i mumifikacji, dzięki swoim właściwościom antyseptycznym i konserwującym. Jej znaczenie obejmowało wiele cywilizacji, które uważały ją za cenne dobro i niezbędny składnik maści i perfum.
Opoponax, mirra słodka
Commiphora erythraea jest często kojarzona z żywicą opoponax, nazywaną też „mirrą słodką”, co wynika z łagodniejszego i słodszego zapachu w porównaniu z mirrą właściwą (Commiphora myrrha), o woni bardziej gorzkiej i leczniczej. Opoponax od stuleci jest używany w luksusowym perfumiarstwie, gdzie wnosi balsamiczną, ciepłą i żywiczną nutę do wyrafinowanych kompozycji zapachowych. W handlu nazwa ta nie jest jednak zarezerwowana dla tego gatunku, a niektóre badania traktują jako opoponax żywicę Commiphora guidottii. Ponadto Opopanax to także nazwa rodzaju z rodziny Apiaceae, obejmującego gatunki takie jak Opopanax chironium, co wymaga zwracania uwagi na nazwę naukową na etykietach i w artykułach naukowych.
Tradycyjne zastosowanie u bydła i badania na komarach
W regionie pochodzenia żywica jest tradycyjnie stosowana do ochrony bydła przed kleszczami. Zainteresowanie jej działaniem na stawonogi powróciło we współczesnych badaniach, gdy olejek eteryczny z C. erythraea i przygotowane z niego emulsje przetestowano w laboratorium na larwach trzech gatunków komarów, uzyskując działanie owadobójcze. Są to wyniki laboratoryjne, ukierunkowane na kontrolę populacji owadów, które nie wskazują na stosowanie olejku jako repelentu u ludzi.
Najczęściej zadawane pytania
Czy mirrę abisyńską można stosować wewnętrznie na co dzień?
Codzienne spożywanie mirry abisyńskiej, w postaci herbaty, nalewki czy ekstraktu, bez nadzoru specjalisty nie jest zalecane. Zaleca się unikanie stosowania wewnętrznego bez konsultacji ze specjalistą, ze względu na niedostatek danych o bezpieczeństwie spożywania tego konkretnego gatunku, a także możliwość wystąpienia skutków ubocznych i interakcji z lekami. Przed rozpoczęciem regularnego stosowania jakiejkolwiek rośliny leczniczej skonsultuj się z pracownikiem ochrony zdrowia.
Czym różni się mirra abisyńska od mirry właściwej?
Główna różnica dotyczy gatunku pochodzenia i profilu zapachowego. Mirra abisyńska (Commiphora erythraea) ma słodszy, balsamiczny zapach, podczas gdy mirra właściwa (Commiphora myrrha) pachnie bardziej gorzko i leczniczo. Choć obie mają podobne tradycyjne zastosowania, ich skład chemiczny się różni, co wpływa na konkretne zastosowania każdej z nich i nie pozwala automatycznie przenosić danych z jednego gatunku na drugi.
Czy mogę nakładać olejek eteryczny z mirry abisyńskiej bezpośrednio na skórę?
Nie, ponieważ olejek eteryczny z Commiphora erythraea jest silnie skoncentrowany i przed zastosowaniem na skórę należy go zawsze rozcieńczyć w oleju roślinnym, np. ze słodkich migdałów lub kokosowym. Bezpośrednie nałożenie może wywołać podrażnienie, zaczerwienienie i reakcje alergiczne. Nawet rozcieńczony olejek może wywołać kontaktowe zapalenie skóry u osób z wrażliwą skórą, dlatego rozsądnie jest wykonać test na małym fragmencie skóry. Zwykle zalecane rozcieńczenie to 2 do 3 kropli olejku eterycznego na każde 10 ml oleju roślinnego.
Czy mirrę abisyńską można stosować w ciąży lub podczas karmienia piersią?
Zaleca się nie stosować jej w ciąży i w okresie laktacji bez konsultacji z lekarzem, ze względu na tradycyjne stosowanie pokrewnych żywic (mirry) jako środka pobudzającego macicę. Ponieważ brakuje też rozstrzygających badań nad bezpieczeństwem tego gatunku w tych okresach, kobiety w ciąży i karmiące piersią powinny porozmawiać z lekarzem przed użyciem jakiegokolwiek preparatu, także do stosowania zewnętrznego i olejków eterycznych.
Czy osoby z cukrzycą lub przyjmujące leki przeciwzakrzepowe powinny uważać na mirrę abisyńską?
Tak, ponieważ w cukrzycy zaleca się ostrożność, jeśli stosowanie jest wewnętrzne, ze względu na tradycyjne doniesienia o działaniu hipoglikemizującym żywic z rodzaju Commiphora, które może sumować się z działaniem leków regulujących poziom glukozy. W przypadku leków przeciwzakrzepowych opisano przypadek, w którym pokrewna mirra (Commiphora molmol) osłabiła działanie warfaryny, dlatego stosowanie wewnętrzne powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem lekarza.
Czy opoponax i mirra abisyńska to to samo?
Nie zawsze, ponieważ opoponax to nazwa handlowa stosowana dla żywicy Commiphora erythraea, ale także dla innych gatunków, takich jak Commiphora guidottii. Ponadto Opopanax to rodzaj roślin z rodziny Apiaceae, niezwiązany z mirrą, dlatego przed zakupem żywicy lub olejku eterycznego warto sprawdzić nazwę naukową na etykiecie.
Uwaga: ta treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady specjalisty. Przed zastosowaniem roślin leczniczych skonsultuj się z lekarzem lub fitoterapeutą, zwłaszcza w ciąży, w okresie karmienia piersią lub podczas przyjmowania leków.
Referencje i badania naukowe
Zobacz Wszystkie 11 Cytowanych Źródeł
- PMC2005 Al Faraj S. Antagonism of the anticoagulant effect of warfarin caused by the use of Commiphora molmol as a herbal medication: a case report. Ann Trop Med Parasitol. 2005.
- PMC2023 Batiha GE, et al. Commiphora myrrh: a phytochemical and pharmacological update. Naunyn Schmiedebergs Arch Pharmacol. 2023.
- PMC2013 Bellezza I, et al. Furanodien-6-one from Commiphora erythraea inhibits the NF-κB signalling and attenuates LPS-induced neuroinflammation. Mol Immunol. 2013.
- PMC2012 Cenci E, et al. Antiviral furanosesquiterpenes from Commiphora erythraea. Nat Prod Commun. 2012.
- PMC2011 Fraternale D, et al. Anti-inflammatory, antioxidant and antifungal furanosesquiterpenoids isolated from Commiphora erythraea (Ehrenb.) Engl. resin. Fitoterapia. 2011.
- PMC2009 Marcotullio MC, et al. Chemical composition of the essential oil of Commiphora erythraea. Nat Prod Commun. 2009.
- PMC2011 Marcotullio MC, et al. Protective effects of Commiphora erythraea resin constituents against cellular oxidative damage. Molecules. 2011.
- PMC2020 Muturi EJ, et al. Insecticidal Activity of Commiphora erythraea Essential Oil and Its Emulsions Against Larvae of Three Mosquito Species. J Med Entomol. 2020.
- PMC2013 Santoro S, et al. Agarsenone, a Cadinane Sesquiterpenoid from Commiphora erythraea. J Nat Prod. 2013.
- PMC2024 Yang Y, et al. The Genus Commiphora: An Overview of Its Traditional Uses, Phytochemistry, Pharmacology, and Quality Control. Pharmaceuticals (Basel). 2024.
- PMC2016 Yeo SK, et al. β-Bisabolene, a Sesquiterpene from the Essential Oil Extract of Opoponax (Commiphora guidottii), Exhibits Cytotoxicity in Breast Cancer Cell Lines. Phytother Res. 2016.
